Este ano cúmprense corenta anos do Maio francés e para conmemoralo, ao mesmo tempo que continuo amosándovos carteis con carácter político, velaí vai esta actualización.

Corría a primavera do ano 1968 cando se produciron as primeiras folgas estudantís en París. O goberno francés, nun intento por disolvelas, aumentou as cargas policiais e a única resposta que atopou foron os adoquíns do famoso Barrio Latino e a convocatoria dunha folga xeral de estudantes.

A primeira reivindicación das estudantes foi o libre acceso aos dormitorios femininos nas universidades (algo prohibido polas normas sociais da época).

Pouco a pouco, o que comezara como a resposta estudantil á opresión policial rematou configurando unha folga xeral secundada por dez millóns de traballadores espallados por todo o territorio francés.

Apoiados polo Partido Comunista Francés (PCF) e o seu referente sindical (CGT) as fortes folgas paralizaron o país.

Mais a medida que o movemento se foi radicalizando estes apoios politicos foron esvaecéndose e tan axiña como comezou,o maio, rematou. Os traballadores, que conseguiran numerosas melloras salariais, foron regresando ao traballo a petición do PCF e a CGT.

As manifetacións na rúa foron prohibidas e pouco a pouco os estudantes, que noutrora converteran as universidades en asembleas, volveron entrar nelas só para estudar.

Da Sorbona caeu a bandeira vermella e negra que pregoaba unha revolución... e hoxe só quedan as lembranzas daquel Maio do 68.


"Les libertés ne se donnent pas, elles se prennent".