O fenómeno da propaganda está indiscutíbelmente ligado á historia da guerra dende a I Guerra Mundial. Hoxe abordarei a Guerra Civil española como un dos momentos históricos máis importantes no desenvolvemento deste modo de comunicación polo seu carácter ideolóxico.

Dende o punto de vista da historia da comunicación o século XX podería considerarse o século do cine, dos medios audiovisuais (radio, televisión) mais tamén da propaganda.

A Guerra Civil española (1936 – 1939) constitúe, neste panorama, un gran fito.

Coa I Guerra Mundial ( 1914 - 1918 ) naceu a propaganda sistemática por parte dos países poderosos. A II Gran Guerra sería claramente o exemplo de poderío da persuasión de masas nun conflito, porén, a Guerra Civil española, como antecedente da II Guerra Mundial no terreo político – ideolóxico e tamén militar foino, do mesmo xeito, no terreo propagandístico.

A continuación describirei, brevemente, como era a propaganda no bando fascista.

1. Bando nacional ou fascista.

Ao comezo da guerra o bando franquista dispoñía de moitos menos instrumentos para difundir a súa propaganda xa que as grandes cidades se mantiveran fieis ao goberno lexítimo da República e con elas os xornais, as principais emisoras, os estudos e o material cinematográfico.

Mais co avance progresivo das tropas franquistas, a situación foi mudando.

O exército, o clero e o partido xurdido do decreto de unificación uniformaron rixidamente a información e a propaganda no lado fascista, cuxo modelo propagandístico hai que buscalo na Italia de Mussolini e na Alemaña de Hitler, aínda que con diferenzas.

A propaganda franquista xiraba arredor de dous eixos temáticos, principalmente: a idea da “barbarie roja” e a “cruzada”.

Velaí vos van algúns exemplos que amosan a liña seguida pola propaganda dos golpistas.


Fonte da información: http://argonauta.imageson.org/document62.html

Intérprete: Raimon

Título: Diguem no